شب نوشت۶: رنگ سال ۲۰۲۴ و بیهوده #قضاوتکن ها!داشتم فکر می کردم چه اهمیتی داره دونستن رنگ سال و ....؟ پس چرا اینقدر وایرالش کنیم؟ این چیزا بیهوده است و تو سرنوشت آدمها نمی تونه موثر باشه.اما با عینک تخصصم که بهش نگاه کردم به این نتیجه رسیدم که می تونه تو فعالیت برندها، رونق شرکتها،کارمندهاشون و حتی مصرف کننده هاشون موثر باشه.انگار همه چی تو دنیا در قدمهای دیگران موثره و تو بقیه چیزها. واقعا همه ما از ذره ازلی هستیم و یک پیکریم و متصلیم به همدیگه...و چقدر ما کوچیکیم در مقابل وسعت جهان و جهانها...

b: دلتنگی خیلی حس متفاوتیه...انگار تو ی صحراییتو کوچه و پس کوچه هاتو باغها و تپه هامی گردی و می گردی دنبالشو نمی رسی بهش...و گاهی جون ادم تا انتها میاد بالاچیزی "شبیه جان به سر شدن"عین هاجر تو صفا و مروه، هروله می زنی و می دویی و می افتی و پامی شی تا پیدا کنی مقصودت رو؛ ولی... ولی ... ولی...و دقیقا تو نقطه ای که بی حال می شی و مغزت بی جون داره می گه بی خیالش و بیا دیگه نگردیم دنبالش، یهویی اون پساپس ضمیر ناخواگاهت می گه که حالا که تو واقع پیداش نکردیم، بیا تو خیالات اونچیزی رو که می خوای خیال کنیم و اون جور که دوست داریم، اون جهان موازیمون رو بچینیم. انگار ی سری نگاتیو فلیم داری از همه امکان ها و می گه بیا الان کات کنیم اون جهانی که دور و برت هست وحالا از اون تیکه رول فیلمی رو که می خوای بچسبون بهش یا اینکه سیال شو تو اون تیکه فیلمی که دوست داری و زندگی کن... و زندگ کن و زندگی کن...تو همین حاله که کم کم می خوابی...و حل می شی تو کائنات...بعدش باید دید کائنات برات چی هدیه می ده در ادامه مسیر.بشین و تماشا کن ....و لذت ببر...امتحان کن...شاید لازمه ی عصر اشنا بزنی به خودت و ...پس فعلا امشب بس کن اون بساطی که داری می ری جلورو این تجربه برو جلوی فیلم جدید مونتاژ کنبذار ببینم اون حالت آلفا ت با تو می خواد چی کار کنه و هدیه کائنات چیهفیلمی رو مونتاژ کن که دارین حال می کنین با هم و زندگیچه بارونی خوبهبرو دراز بکش و همین طور ی روز و شب باروی رو تصور کن که همین جا دارین با هم پیش می رینشایدم داریم سفر می رینولی همه چی شادهدقیقا اون چیزی رو که می خوای با هاش تجربه کنی رو تصور کن و زندگی کن تو ذهنتتا کم کم خوابت ببره و رها کنه خواب تو رو و تو رو متصل کنه به کائناتاولش ممکنه کمی نتونی از فص

وبلاگ'>وبلاگ عین اون بطری می مونه که ی پیام می نویسی و می ندازی توش و کلا می ندازی تو دریا

معلوم نیست کی و کجا و به کی برسه و کی بازش کنه.

ولی قطعا اونی که بهش می رسه بعد هر چند وقتی که گذشته، وقت اونه و دقیقا پیام خدا ، کائنات و ... برا اون فرده...

و دیگه از دت نویسنده اش خارج شده...

چیزی شبیه مباحث پساساختارشکنها و ...! و بدون نیاز به هرمنوتیک متن...

و در هر چیز درس و نشانه ای برای ما نهفته هست.

"پنجره باز کن...

هوای دلت چطور است؟"

دلتنگ و دلتنگ... و چشم انتظار به راه رفته ها و در انتظارِ کوچ نزدیک و نزدیک...

و انرژی مثبت امشبم برای تو خواننده عزیزم در این لحظه:

تو بهترینی عسل یار و تا همیشه افتخار همه مایی با قلب زیبات .امید داشته باش و پرنور باش؛ حتی در تاریکی ها که تو خود نوری و نور از توست ...

گاهی لازمه اون مهربونی که همه می زنن تو سرش نباشیم.
گاهی اون بیشعوری باشیم که همه از ترس ری اکشنش مراعاتش رو می کنن!
و کم کم عادت می کنن که مراعات کنن و دیگه حرفی نزنن که ناراحتت کنن.
این رو از جایی خوندم.
ایده بدی نیومد وقای اجراش کردم.
گاهی لازمه بری تو نقش اژدها وارد می شود که حد و نرزشون رو بدونن

a. شاید دیگه اون قد خسته ام از این انتظار که دیگه پدیرفتم اونچه هستم داخلش و دیگه را کردم دنبال کردن رو...تو چطور؟b. من همچنان معتقدم ادم فقط به امید زندستادم بی امید ادممردستa.امیدی که نرسی و هی بمونی براش ادم رو پوک می کنه شایدb. ادم باامید هم بمیره بهتره تا بی امید زنده زنده بمیره عزیزمa. اوهوم. دقیقا. می دونم چی می گی...b. پس بذار با هم توی هوای مشترک دلامون نفس یکشیم عزیزم.a. تو تا همیشه می دونی من رو چطور اهلی خودت کنی و همون طور اهلی نگه داریاین مهارت و راز تو هست...مثل ی مخدری...مثل ی مایه حیات سحرآمیز...که وقتی جاری می شی، ممکنه همه چی رو مثل طوفان باخودت ببری، ترس ها رو، ناامیدی ها رو، غم ها رو، همه چی رو ...و اون صبحی رو به خاطر میارم که رنین کمون بعد طوفان زده و صدای پرنده ها به گوش می رسه از دوردستهاو گرمی خورشید نمه میزنه رو گونه هام...و چه هوای لطیفی هست این دور و برها...نفس بکش...نفس بگیر...

ول کن ای حرفها رو...

برو پله بعدی و ورق بعدی از زندگیت

می خوام ببینم حرکت و شاهکارت بعدیت چیه عامو

دیگه گیر نکن تو این صفحه

زندگی برا ورق زدن

نه موندن تو ی صفحه و قفلی زدن رو ی اتفاق خاص

خا؟